Από τη διαδήλωση στο Λονδίνο της 10 Ιούλη 2014 με το πανό τους Επαναστατικού Κόμματος Εργατών, βρετανικού τμήματος της Διεθνούς Επιτροπής της 4ης Διεθνούς. Πηγή: http://www.wrp.org.uk/modules.php?name=gallery2&g2_itemId=12180
Πάνω από 2 εκατομμύρια εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα της Βρετανίας συμμετείχαν στην 24ωρη απεργία της Πέμπτης 10ης Ιούλη που κήρυξαν τα σωματεία ενάντια στην καταστροφή της δημόσιας υγείας, παιδείας, πρόνοιας και τις μαζικές απολύσεις και μειώσεις μισθών από τη Βρετανική κυβέρνηση συνασπισμού Τόριδων και Φιλελεύθερων.
Η αντίδραση του Βρετανού Πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον ήταν να υποσχεθεί ότι θα νομοθετήσει ώστε να απαγορευτούν οι απεργίες στο δημόσιο τομέα!
Μέχρι τότε η Βρετανική κυβέρνηση εξετάζει σχέδια για περιορισμό των απεργιών με νόμο που θα απαιτεί την υποστήριξη της πλειοψηφίας όλων των μελών ενός συνδικάτου μετά από μυστική ψηφοφορία, ή τουλάχιστον να έχει η ψηφοφορία 60% συμμετοχή.
Στις κυβερνητικές επιθέσεις απάντησε το συνδικάτο του δημόσιου τομέα UNITE, με μια έρευνα στην οποία το 61% του πληθυσμού υποστηρίζει το δικαίωμα στην απεργία και 31% είναι ενάντια.
Ο Γενικός Γραμματέας της UNITE ΜακΚλάσκη επιτέθηκε στην κυβέρνηση με το επιχείρημα ότι κανένα μέλος της κυβέρνησης δεν εκλέχτηκε με απόλυτη πλειοψηφία (πάνω από 50% αυτών που ψήφισαν στις εκλογές). Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κάμερον πήρε 43% των ψήφων.
Ο Γενικός Γραμματέας του συνδικάτου UNISON Ντέιβ Πρέντις επιτέθηκε στον ηγέτη του Εργατικού Κόμματος Μίλιμπαντ κατηγορώντας τον ότι δεν κάνει τίποτα για τους εργαζόμενους.
Οι Τόριδες ετοιμάζουν επίθεση στο δικαίωμα της απεργίας, μαζί με την καταστροφή της δημόσιας υγείας – παιδείας και μειώσεις μισθών – συντάξεων, ενώ το Εργατικό Κόμμα σφυρίζει αδιάφορα.
Αυτό σημαίνει ότι η εργατική τάξη πρέπει να αγωνιστεί για να νικήσει, αν είναι να διατηρήσει τα δικαιώματα της και τις κοινωνικές καταχτήσεις του 20ου αιώνα. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ας αρχίσουν να απαιτούν από το TUC (Βρετανική ΓΣΕΕ) να κηρύξει γενική πολιτική απεργία διαρκείας για την ανατροπή της κυβέρνησης συνασπισμού Τόριδων-Φιλελεύθερων. Αν αρνηθεί η ηγεσία του TUC, τότε οι «αριστεροί» φωνακλάδες συνδικαλιστές ας ανατρέψουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και να εκλέξουν μια νέα επαναστατική ηγεσία για εργατική εξουσία.
Την Τρίτη 15 Ιούλη ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας Κάμερον προχώρησε σε μεγάλο ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου με σημαντικότερες αλλαγές την εκδίωξη του Υπουργού Εξωτερικών Γουίλιαμ Χέιγκ και του Υπουργού Παιδείας Μάικλ Γκοβ.
Το καλοκαίρι του 2013 ο Χέιγκ πρότεινε στο Κοινοβούλιο επίθεση στη Συρία παρά τις αντιδράσεις του βρετανικού λαού με διαδηλώσεις εκατομμυρίων. Ήταν αυτές οι διαδηλώσεις που έκαναν τους βουλευτές να ψηφίσουν κατά της επίθεσης στη Συρία, μια τεράστια νίκη του εργατικού κινήματος και μια τεράστια ήττα του ιμπεριαλισμού και του Χέιγκ.
Ο Υπουργός Παιδείας Μάικλ Γκοβ ήταν μια καρικατούρα από τη δεκαετία του 1930 – υπερσυντηρητικός και αλαζονικός προκάλεσε μεγάλες συγκρούσεις με τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων στη δημόσια παιδεία. Φεύγει κι αυτός ηττημένος και ταπεινωμένος.
Πηγή: HYPERLINK “http://www.wrp.org.uk/news/9946” http://www.wrp.org.uk/news/9946
ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΛΙΣΑΒΟΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ
Υπολογίζεται ότι πάνω από 200.000 εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαίοι διαδήλωσαν στην πρωτεύουσα της Πορτογαλίας Λισαβόνα την Πέμπτη 10 Ιούλη, και απαίτησαν την ανατροπή της μνημονιακής κυβέρνησης συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών (του Πρωθυπουργού Πέδρο Κοέλιου) και του Λαϊκού Κόμματος που κυβερνά από το 2011. Είναι η κυβέρνηση που επέβαλε στην Πορτογαλία η τρόϊκα ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ για μνημόνιο-διάσωση του καπιταλισμού στη χώρα ύψους 75 δισ. ευρώ.
Η διαδήλωση οργανώθηκε από τη CGTP (Γενική Συνομοσπονδία Πορτογάλων Εργατών), τη μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση της χώρας που υποστηρίζεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας. Αφορμή για τη διαδήλωση ήταν νομοσχέδια της κυβέρνησης για περισσότερη μνημονιακή λιτότητα με περικοπές μισθών και συντάξεων, περικοπές σε υγεία και παιδεία, καθώς και περιορισμό των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
Δημιουργήθηκαν δυο μεγάλες πορείες προς το κοινοβούλιο, μια από εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και η άλλη από εργαζόμενους στο δημόσιο. Το κύριο σύνθημα της διαδήλωσης στη Λισαβόνα ήταν «υπάρχει μια λύση, θέλουμε εκλογές» και μια «διαφορετική πολιτική».
Ο Αρμένιο Κάρλος, Γενικός Γραμματέας του CGTP και στέλεχος του ΚΚΠ, στην ομιλία του μπροστά στο κοινοβούλιο ζήτησε την εφαρμογή «μιας πολιτικής της Αριστεράς» που να ανταποκρίνεται «στην πραγματικότητα των εργαζόμενων και των φτωχότερων». Η CGTP κάλεσε σε μια νέα κινητοποίηση την 25η Ιουλίου. Το Μάρτη είχε πραγματοποιηθεί άλλη μια τεράστια διαδήλωση-απεργία.
Τη μέρα της διαδήλωσης – 10 Ιούλη – ξέσπασε η κρίση στη μεγαλύτερη τράπεζα της Πορτογαλίας Banco Espírito Santo με κατάρρευση της μετοχής της κατά 36%. Η κρίση ξέσπασε καθώς έγινε γνωστό ότι η τράπεζα δεν μπορούσε να πληρώσει εκείνη τη μέρα δάνειο ύψους 830 εκ. ευρώ.
Αμέσως δημιουργήθηκε πανικός σ’ όλη την Ευρώπη με αποτέλεσμα όλα τα μεγάλα χρηματιστήρια να κατρακυλήσουν από φόβο ενός ντόμινου κατάρρευσης – τέτοια εμπιστοσύνη έχουν στο σύστημα τους οι τραπεζίτες!
Η κρίση της Banco Espírito Santo επηρέασε και το ομόλογο που έκδωσε η ελληνική κυβέρνηση. Αντί για 3,5 δισ. ευρώ η κυβέρνηση μάζεψε μόλις 1,5 δισ. ευρώ. Έτσι απέφυγε νέες μεγαλοστομίες περί «ανάπτυξης» και «τέλους της κρίσης».
Η ουσία αποτυπώθηκε από τη δανέζικη τράπεζα επενδύσεων Saxo Bank η οποία αποτίμησε την κατάρρευση της πορτογαλικής τράπεζας ως το «χειρότερο εφιάλτη» για την ευρωπαϊκή οικονομία.
Πηγή: http://www.theguardian.com/business/2014/jul/10/markets
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Υποστηριχτές της 4ης Διεθνούς 